மருத்துவமனைகளில் மருந்துகளின் மறைமுகக் கட்டணம்: கேள்வி எழுப்ப வேண்டிய நேரம் இது!

இந்தியாவில் தனியார் மருத்துவமனைகளில் நோயாளிகளுக்கு வழங்கப்படும் மருந்துகளின் அதிகப்படியான லாப வரம்பு மற்றும் அதீத விலையேற்றம் குறித்து உச்ச நீதிமன்றம் அண்மையில் கடும் கவலையும் கண்டனமும் தெரிவித்துள்ளது. குறிப்பாக, புற்றுநோய் போன்ற கொடிய நோய்களுக்கான மருந்துகளின் விலையில் கிட்டத்தட்ட 10 மடங்கு வரை லாபம் வைத்து விற்கப்படுவதை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் முக்கியக் கேள்விகளும் கண்டனமும்

உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் விக்ரம் நாத் மற்றும் சந்தீப் மேத்தா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, மருத்துவமனைகளில் மருந்துகளின் விலையேற்றம் குறித்துக் குறிப்பிடுகையில், இதை நோயாளிகள் மீதான “பேரழிவு/படுகொலை” என்று விமர்சித்தனர்.

10 மடங்கு விலை உயர்வு: சில்லறை விற்பனையாளர்களுக்கு ரூ. 2,700-க்கு கிடைக்கும் ஒரு புற்றுநோய் மருந்து, மருத்துவமனைகளில் உள்நோயாளி பிரிவில் உள்ள மக்களுக்கு ரூ. 27,000 என அதிர்ச்சி தரும் விலையில் விற்கப்படுகிறது.

கட்டாய விற்பனை: நோயாளிகள் மருத்துவமனையின் சொந்த மருந்தகங்களிலேயே மருந்துகளை வாங்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தும் நடைமுறையையும் நீதிமன்றம் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது.

சீரான லாப வரம்பு: அனைத்து மருந்துகளுக்கும் 16 சதவீத சீரான லாப வரம்பை நாடு முழுவதும் நடைமுறைப்படுத்த முடியுமா என்பதைப் பரிசீலிக்குமாறு மத்திய அரசுக்கு உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.

மருத்துவமனை மருந்து விலை நிர்ணயம்: பின்னணி என்ன?

இந்தியாவில் தேசிய அத்தியாவசிய மருந்துகள் பட்டியலின் கீழ் வரும் மருந்துகள், தேசிய மருந்து விலை நிர்ணய ஆணையத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், இந்த பட்டியலுக்குள் வராத மருந்துகளின் ஆரம்ப அதிகபட்ச சில்லறை விலையை நிர்ணயிப்பதில் மருந்து நிறுவனங்களுக்குக் கூடுதல் சுதந்திரம் உள்ளது.

நோயாளி ஒருவர் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிலோ அல்லது கீமோதெரபி சிகிச்சையிலோ இருக்கும்போது, வெளிச்சந்தையில் மருந்துகளின் விலையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் நிலையிலோ அல்லது குறைந்த விலையுள்ள கடைகளைத் தேடிச் செல்லும் நிலையிலோ இருப்பதில்லை. இந்தச் சூழலை மருத்துவமனைகள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன.

• புற்றுநோய் மருந்துகள் கொள்முதல் விலையை விட 10 மடங்கு வரை கூடுதல் விலைக்கு வாங்க வேண்டியுள்ளதால் ஏழை மற்றும் நடுத்தர குடும்பங்கள் கடனாளியாவது தவிர்க்க முடியாதது.
• மருத்துவ உபகரணங்கள் மிக அதிக லாப வரம்பு வைத்து விற்கப்படுவதால் மொத்த மருத்துவக் கட்டணத்தில் பெரும்பகுதி இதற்கே செலவாகிறது.
• சொந்த மருந்தகங்கள் மட்டுமே வாங்க வேண்டும், வெளிக்கடைகளில் வாங்கத் தடை விதிப்பதால் தள்ளுபடிகள் நோயாளிகளுக்குக் கிடைக்காமல் போகிறது

அனைத்திந்திய மருந்து நடவடிக்கை இயக்கம் போன்ற தன்னார்வ அமைப்புகள், வெறுமனே வர்த்தக வரம்பை மட்டும் கட்டுப்படுத்துவது முழுமையான தீர்வாகாது என்று கூறுகின்றன. அத்தியாவசிய மற்றும் உயிர்காக்கும் மருந்துகளின் அடிப்படையான ஆரம்ப விலையையே அரசு முறைப்படுத்த வேண்டும் என அவை வலியுறுத்துகின்றன.

மறுபுறம், மருந்துகளின் கொள்முதல் விலைக்கும் சில்லறை விற்பனை விலைக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை முழுமையான லாபமாகக் கருத முடியாது என தனியார் மருத்துவமனைகள் வாதாடுகின்றன. மருந்தகப் பணியாளர்களின் ஊதியம், குளிர்சாதன வசதி, வீணாகும் மருந்துகள் மற்றும் பராமரிப்புச் செலவுகள் எனப் பல காரணிகள் இதில் அடங்கியுள்ளதாக அவை கூறுகின்றன.

ஒரு நோயாளி கடுமையான உடல்நலக் குறைவோடு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும்போது, அவருக்கு வெளிச்சந்தையில் பேரம் பேசுவதற்கோ அல்லது மாற்று வழிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கோ வாய்ப்புகள் இருப்பதில்லை.

இத்தகைய சூழலில், உயிர்காக்கும் மருந்துகளின் வெளிப்படையான விலை நிர்ணயம் என்பது வணிக உரிமையல்ல; அது நோயாளிகளின் அடிப்படை உரிமையாகும்.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலையீட்டைத் தொடர்ந்து மத்திய அரசு மருந்து விலைக் கொள்கையில் கொண்டுவரப் போகும் மாற்றங்களே இதற்கான நிலையான தீர்வைத் தரும்.